جدید ترین عناوین خبری امروز
مجله علمی کیهان‌شناس

توجه: کلمه عبور به آدرس ایمیل شما ارسال خواهد شد.

ماموریت فرود بر روی ماه

ماموریت فرود بر روی ماه «آپولو۱۱» نشان داد که موجودات فرازمینی فراتر از داستان‌های علمی‌تخیلی هستند

زمانی که انسان بر روی ماه فرود آمد، طرز فکر زمینی‌ها نسبت به موجودات فرازمینی تغییر یافت. در ۲۰ جولای سال ۱۹۶۹ فضانوردان نیل آرمسترانگ و باز آلدرین برای اولین‌بار در تاریخ بشر، طی ماموریت فرود بر روی ماه، روی سطح ماه راه رفتند. چهار روز بعد آن‌ها به همراه خلبان مایکل کالینز که داخل اتاق فرمان سفینه‌ی آپولو ۱۱ قرار داشت در میانه‌ی اقیانوس اطلس فرود آمدند.

فضانوردانی که به تازگی از ماموریت فرود بر روی ماه بازگشته بودند، قرنطینه شدند. سه مسافر ماه مطابق دستورالعمل ایمنی ناسا، که نیم دهه قبل نوشته شده بود، پس از رسیدن به زمین بلافاصله تا محفظه‌ی قرنطینه همراهی شدند و ۲۱ روز را در قرنطینه گذراندند. با این کار مطمئن شدیم که هیچ‌گونه میکروب خطرناکی از ماه به همراه فضانوردان به سیاره زمین منتقل نشده است.

سازمان فضایی ناسا به‌سرعت اعلام کرد که هیچ موجود فضایی ذره‌بینی در لباس فضانوردان یا سنگ ۲۲ کیلوگرمی، که از ماه آورده شده، یا خاکی که از آن‌جا جمع‌آوری کرده بودند، یافت نشده است. اما باوجود این ادعا، فضانوردان آپولو ۱۱ موفق شده بودند تا موجودات فضایی را به طریقی دیگر به زمین بیاورند که همچنان بعد از پنجاه سال از گذشت آن احساس می‌شود.

ماموریت فرود بر روی ماه
رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون بازگشت فضانوردان آپولو ۱۱ را پس از فرود تاریخی بر روی ماه خوش آمد می‌گوید. فضانوردان در یکی از دستگاه‌های متحرک قرنطینه‌ی ناسا به مدت ۲۱ روز قرنطینه بودند. اعتبار تصویر: ناسا

با اینکه همچنان مدارک قابل‌تاییدی یافت نشده است اما در حال حاضر ۳۰ درصد از عموم مردم معتقدند که سیاره زمین درگذشته توسط بیگانگان فضایی و بشقاب‌پرنده‌ها بازدید شده است. سیت شوستاک اخترشناس ارشد موسسه‌ی SETI ،یک مرکز تحقیقاتی غیرانتفاعی که بر روی حیات موجودات بیگانه در کیهان تحقیق می‌کند، گفته است: «من فکر می‌کنم ماموریت فرود بر روی ماه تاثیراتی در این تحقیقات داشته است.»

حیات فرازمینی می تواند بنفش‌رنگ باشد!

شوستاک، که اتفاقا همزمان با ماموریت آپولو ۱۱ متولد شده است، بیشتر عمر خود را بر روی نشانه‌های حیات هوشمند تحقیق کرده است. برای دانستن اینکه چگونه فرود بر روی ماه در جامعه‌ی علمی و تلاش برای یافتن بیگانگان تاثیر گذاشته است، با کیهان‌شناس همراه باشید.

ماموریت فرود بر روی ماه چه چیزهایی را درمورد حیات فرازمینی به ما آموخت؟

شوستاک معتقد است که این ماموریت کمک زیادی نکرد زیرا در سال ۱۹۶۹ اکثر دانشمندان می‌دانستند که ماه یک جرم آسمانی مرده است. صد سال بود که آن‌ها می‌دانستند ماه هیچ جوی ندارد؛ زیرا زمانی که ستارگان از پشت ماه عبور می‌کنند بلافاصله ناپدید می‌شوند درصورتی‌که اگر ماه دارای اتمسفر بود تصویر ستارگان هنگامی که از لبه‌های ماه عبور می‌کردند تار میشد.
به غیر از این موضوع، وقتی به ماه نگاه کنید متوجه می‌شوید که هیچ مایعی وجود ندارد. دمای سمت روز آن صدها درجه است و دمای سمت سایه‌ی آن منفی صدها درجه است. این وحشتناک است.

من فکر می‌کنم که ماموریت فرود بر روی ماه در دید مردمی که تا آن زمان فقط موشک‌ها را در داستان‌های تخیلی دیده و شنیده بودند، تاثیر زیادی گذاشته است . اما ماموریت آپولو نشان داد که می‌توان با یک موشک از دنیایی به دنیای دیگر رفت و ممکن است بیگانگان فضایی نیز توانسته باشند به این موضوع دست پیدا کنند. من فکر می‌کنم از نظر مردم رفتن به سمت ستاره‌های دیگر فقط در داستان‌های علمی‌تخیلی اتفاق نمی‌افتد و پس از ماموریت آپولو ناگهان مرزهای کیهان به سوی ما گشوده شد.

آیا در سال ۱۹۶۹، دانشمندان فکر می‌کردند که ممکن است حیات فرازمینی در مکانی در منظومه شمسی وجود داشته باشد؟

مریخ بیشترین شانس را برای وجود حیات فرازمینی در منظومه شمسی داشت. مردم در سال ۱۹۷۶ بسیار امیدوار بودند که فضاپیمای وایکینگ با فرود روی سطح مریخ نشانه‌هایی از  حیات پیدا کند. حتی کارل ساگان فکر می‌کرد مخلوقاتی دارای پا و سر در مریخ وجود دارند. اما پس از اینکه مشخص شد مریخ دارای حیات نیست دانشمندان ناامید شدند.

فضاپیمای دان با اتمام سوخت در سکوت ابدی فرورفت

اگر امروزه از دانشمندان بپرسید که بهترین مکان برای یافتن حیات در منظومه شمسی کجاست،  قمر انسلادوس یا یکی از قمرهای سیاره مشتری و زحل را معرفی می‌کنند. اگرچه ممکن است حیات میکروبی بر روی مریخ وجود داشته باشد، اما برای یافتن آن مجبور هستیم حفره‌ی عمیقی بکنیم و تمامی محتوای داخل آن را بالا بیاوریم. از طرف دیگر این قمرها دارای آبفشان‎هایی هستند که می‌تواند مواد را تا عمق فضا پرتاب کند و برای یافتن حیات مجبور به ارسال فضاپیما به سطح سیارات نیستیم.

در سال ۱۹۶۹ پروژه‌ی تحقیقاتی موجودات فرازمینی (SETI) در چه مرحله‌ای بود؟

آزمایش‌های مدرن SETI در سال ۱۹۶۰ توسط اخترشناس فرانک دریک و پروژه‌ی Ozma انجام شد. او در حوالی دو ستاره با استفاده از رادیو تلسکوپ به دنبال سیاره‌ای قابل‌سکونت بود؛ هرچند که پس از چهار سال هیچ سیگنال قابل تشخیصی شناسایی نشد.

اما در سال ۱۹۶۹، SETI به صورت غیررسمی توسط مردمی که مختصات ستارگان نزدیک را رصد می‌کردند و امیدوار بودند که بتوانند سیگنال رادیویی را از آن‌ها دریافت کنند انجام می‌گرفت. این پروژه تا زمانی که ناسا آن را در سال۱۹۷۰ به صورت رسمی شروع کرد، سازماندهی نشده بود. این یک برنامه جدی بود و فقط در یک برهه‌ی زمانی، بودجه‌ی ده میلیون دلاری را برای یکسال به آن اختصاص دادند که با استفاده از این بودجه ناسا توانست گیرنده‌ی ویژه‌ای را بسازد.


مترجم: مارال مشعوف/ ویراستار: زهرا جعفریان/ تحریریه‌ی رسانه‌ی علمی کیهان‌شناس

منبع: livescience

avatar
  Subscribe  
Notify of

رصد و اکتشافات فضایی

ماه‌گرفتگی چیست
ماه‌گرفتگی چیست و ماه‌گرفتگی بعدی چه زمانی اتفاق می‌افتد؟
43
کشف ماده ژله‌ای در ماه
کشف ماده ژله‌ای توسط کاوشگر چینی در قسمت پنهان ماه
138
گذر کاوشگر خورشیدی پارکر
سومین گذر کاوشگر خورشیدی پارکر از نزدیکی خورشید
81
بارش شهابی برساووشی
چرا بارش شهابی برساووشی سالی یک‌بار اتفاق می‌افتد؟
56
سیاره پرجرم
دومین سیاره پرجرم در مدار ستاره‌ی همسایه‌مان پیدا شد
75