جدید ترین عناوین خبری امروز
مجله علمی کیهان‌شناس

توجه: کلمه عبور به آدرس ایمیل شما ارسال خواهد شد.

مروری بر تاریخچه‌ی ماموریت‌های اکتشافی سیاره مریخ

مروری بر تاریخچه‌ی ماموریت‌های اکتشافی سیاره مریخ

از سال ۱۹۶۰، انسان ماموریت‌های اکتشافی سیاره مریخ را برنامه‌ریزی کرده است تا بتواند سیاره‌ی همسایه‌اش را بهتر بشناسد. بعضی از این ماموریت‌ها، عبوری بودند و به جمع‌آوری داده در دوره‌های کوتاه خلاصه می‌شدند. تعداد دیگری از این پروژه‌ها، زمان طولانی‌تری را در مدار مریخ می‌گذراندند و ممکن بود چندین سال طول بکشد تا آن را دور بزنند.

بعد از اولین پرواز نزدیک به سیاره مریخ در سال ۱۹۶۵، چهار سازمان فضایی ناسا، سازمان فضایی اتحاد جماهیر شوروی، سازمان فضایی اروپا و سازمان فضایی پژوهشی هند راه خود را به سمت مریخ پیش گرفتند و پس از مدتی سازمان‌های فضایی متعلق به کشورهای ژاپن و چین هم دست به کار شدند.

اولین ماموریت‌های اکتشافی سیاره مریخ در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی: پروازهای نزدیک و تصویربرداری

اولین تلاش برای نزدیکی به مریخ، همزمان با آغاز اکتشافات فضایی صورت گرفت. بعد از آن که اتحاد جماهیر شوروی، اولین فضاپیمای خود، اسپوتنیک (Sputnik)، را در سال ۱۹۵۷ پرتاب کرد، تنها سه سال بعد، تصمیم گرفت تا مسیر تحقیقات فضایی خود را تا مریخ ادامه دهد.
اتحاد جماهیر شوروی در دهه‌ی ۱۹۶۰، چندین‌بار برای رسیدن به مریخ تلاش کرد و خیلی زود ناسا نیز با فضاپیمای مارینر ۳ آن‌ها را تعقیب کرد. این چند ماموریت اولیه شکست خوردند و حتی نتوانستند به مریخ نزدیک شوند. سیر زمانی این ماموریت‌ها این گونه است:

  • ۱۰ اکتبر ۱۹۶۰: Marsnik 1/ Mars 1M No.1 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، برای پرواز به نزدیکی مریخ پرتاب شد. این فضاپیما در زمان پرتاب نابود شد و موفق نشد به مدار زمین برسد.
  • ۱۴ اکتبر ۱۹۶۰: Marsnik 2/ Mars 1M No.2 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، نیز برای پرواز به نزدیکی مریخ پرتاب شد؛ اما این فضاپیما هم مانند Mars M1 No.1 در طول پرتاب دچار احتراق شد و به مدار زمین نرسید.
  • ۲۴ اکتبر ۱۹۶۲: Sputnik 22 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی برای پرواز نزدیک به مریخ به فضا پرتاب شد. در میانه‌ی راه مشکل مرگباری برای موشک پرتاب‌کننده‌ی فضاپیما پیش آمد؛ به همین خاطر فضاپیما پس از رسیدن به مدار زمین خیلی زود نابود شد.
  • ۱ نوامبر ۱۹۶۲: Mars 1 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، برای پرواز نزدیک به مریخ پرتاب شد. این فضاپیما توانست به مدار زمین برسد و حتی فراتر رود. اما حدودا پنج ماه بعد در تاریخ ۲۱ مارس ‌۱۹۶۳، در فاصله‌ی ۶۵.۹ میلیون مایلی (۱۰۶ میلیون کیلومتری) از سیاره زمین ارتباط رادیویی‌اش با زمین را از دست داد.
  • ۴‌ نوامبر ‌۱۹۶۲: Sputnik 24 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، برای پرواز نزدیک به مریخ پرتاب شد. این فضاپیما توانست به مدار زمین برسد اما هنگام تغییر مسیر به سمت سیاره مریخ با مشکلات فنی مواجه شد و تنها تکه‌هایی از آن به زمین رسیدند.
  • ۵‌ نوامبر ‌۱۹۶۴: Mariner 3 متعلق به ایالات‌ متحده‌ی آمریکا، برای پرواز نزدیک به مریخ پرتاب شد. تنها یک ساعت پس از پرتاب فضاپیما، صفحات خورشیدی آن درگیر مشکلاتی شدند، دست‌اندرکاران این پروژه نتوانستند از روی زمین مشکل را برطرف کنند. باتری‌های فضاپیما خالی شدند و ماموریت مارینر ۳ شکست خورد.
پیش به سوی مریخ

هرچند این ماموریت‌ها نتوانستند به مقصد برسند اما فضاپیمای مارینر ۴ ناسا توانست این هدف را محقق کند. این فضاپیما در تاریخ ۲۸‌ نوامبر ۱۹۶۴ به فضا پرتاب شد و برای اولین‌بار، در تاریخ ۱۴‌ ژولای ۱۹۶۵ در نزدیکی مریخ پرواز کرد. فضاپیمای مارینر ۴، توانست ۲۱ عکس از سیاره‌ی سرخ بگیرد و برای زمین بفرستد.

دو روز بعد از پرتاب فضاپیمای مارینر ۴، اتحاد جماهیر شوروی نیز فضاپیمای زوند ۲ را پرتاب کرد. این فضاپیما توانست به سیاره مریخ برسد اما دچار نقص رادیویی شد و هیچ داده‌ای از مریخ به زمین ارسال نکرد.

در سال ۱۹۶۹، ناسا دو فضاپیمای دیگر مارینر ۶ و ۷ را نیز به مریخ فرستاد. هر دو فضاپیما در رسیدن به مریخ موفق بودند و طی ماموریتشان چندین عکس به زمین مخابره کردند. به طور تصادفی تمام این فضاپیماها نزدیک به مناطقی از مریخ پرواز می‌کردند که سرشار از حفره و دهانه بودند. این موضوع باعث شد تا ستاره‌شناسان به اشتباه فکر کنند که مریخ مشابه ماه سطحی سرشار از حفره دارد.

از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ نیز ماموریت‌های زیادی برای رسیدن به مریخ انجام شد اما بیشتر این ماموریت‌ها موفقیت‌آمیز نبودند:

  • ۲۷ مارس ۱۹۶۹: Mars 1969A متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، به فضا پرتاب شد اما پیش از رسیدن به مدار زمین از دست رفت.
  • ۲ آوریل ۱۹۶۹: Mars 1969B متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، در اولین مراحل پرتاب به فضا شکست خورد.
  • ۸ می ۱۹۷۱: Mariner 8 متعلق به ایالات‌ متحده‌ی آمریکا، در نخستین گام‌های پرتاب به فضا دچار مشکل شد.
  • ۱۰‌ می ‌۱۹۷۱: Kosmos 419 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، پرتاب موفقیت‌آمیزی داشت و توانست به مدار زمین برسد اما در ادامه دچار نقص فنی شد.
اشتباه گرفتید! زمانی که یک فضانورد هلندی به طور اتفاقی از فضا، با ۹۱۱ تماس گرفت

در سال ۱۹۷۱ سرانجام اتحاد جماهیر شوروی، پس از شکست در چندین پروژه، موفق شد سیاره‌ی سرخ را ملاقات کند. مریخ‌گرد مارس ۲، که در تاریخ ۱۹ می ‌۱۹۷۱ به فضا پرتاب شده بود، در تاریخ ۲ نوامبر به مریخ رسید. البته سطح‌نشین این فضاپیما هنگام فرود با سطح سیاره برخورد کرد و غیرقابل استفاده شد.
پس از آن فضاپیمای مارس ۳، با هدف مدارگردی و سطح‌نشینی، در تاریخ ۲۸ می ۱۹۷۱ به فضا پرتاب شد و در تاریخ ۳ دسامبر به مریخ رسید. ماموریت مدارگردی این فضاپیما با موفقیت انجام شد اما سطح‌نشین آن تنها چند ثانیه دوام آورد.

نتایج ماموریت مارینر ۹ در نوامبر ۱۹۷۱، تصور ما از مریخ را تغییر داد. این فضاپیما که در تاریخ ۳۰ می ۱۹۷۱ به فضا پرتاب شد، همزمان با طوفان شدیدی از گردوغبار به مریخ رسید. مارینر ۹ شاهد اتفاقات عجیبی فراتر از طوفان گردوغبار بود. بعد از اتمام طوفان و آرام شدن محیط، دانشمندان نکته‌ی شگفت‌آوری بالاتر از کوه‌های آتشفشان‌های خاموش یافتند. آن‌ها موفق شدند شکاف بزرگی در سطح مریخ کشف کنند و آن را «والس مارینریس» (دره‌واره مارینر) نام‌گذاری کردند. فضاپیمای مارینر ۹ تقریبا یک سال را در مدار مریخ گذراند و تعداد ۷۳۲۹ عکس برای ما فرستاد.

والس مارینریس، که با زاویه‌ی ۴۵ درجه‌‌ای و رنگ واقعی خودش دیده می‌شود، ۶30۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد
والس مارینریس، که با زاویه‌ی ۴۵ درجه‌‌ای و رنگ واقعی خودش دیده می‌شود، ۶۳۰۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد

سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ میلادی: فرود بر سطح مریخ

اتحاد جماهیر شوروی با ادامه‌ی تلاش‌هایش برای رسیدن به مریخ، سرانجام تاحدودی با موفقیت روبه‌رو شد. از چهار ماموریت فضایی که شوروی برای رسیدن به مریخ برنامه‌ریزی کرده بود، تنها یک مدارگرد و سطح‌نشین در سال ۱۹۷۴ توانستند اطلاعاتی به زمین مخابره کنند:

  • ۲۱ ژولای ۱۹۷۳: Mars 4 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، به فضا پرتاب شد و در تاریخ ۱۰‌ فوریه‌ ‌۱۹۷۴ در نزدیکی مریخ پرواز کرد. اما این پایان کار نبود. ماموریت از این قرار بود که فضاپیما در مدار مریخ قرار بگیرد اما این هدف محقق نشد.
  • ۲۵ ژولای ۱۹۷۳: Mars 5 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی نیز به فضا پرتاب شد. این فضاپیما توانست در تاریخ ۱۲ فوریه‌ ‌۱۹۷۴ در مدار مریخ قرار بگیرد اما تنها چند روز  در این موقعیت دوام آورد.
  • ۵ اوت ۱۹۷۳: Mars 6 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، با ماژول پرواز نزدیک و سطح‌نشین پرتاب شد و در تاریخ ۳‌ مارس ‌۱۹۷۴ به مقصد رسید اما سطح‌نشین آن هنگام برخورد با سطح نابود شد.
  • ۹ اوت ‌۱۹۷۳: Mars 7 متعلق به اتحاد جماهیر شوروی، نیز با ماژول پرواز نزدیک و سطح‌نشین پرتاب شد و در تاریخ ۳‌ مارس ‌۱۹۷۴ مریخ را ملاقات کرد اما متاسفانه سطح‌نشین آن سطح سیاره را لمس نکرد.
نصب اولین چرخ و بازوی عمودی مریخ‌نورد ۲۰۲۰ ناسا

در سال ۱۹۷۵، همزمان با ماموریت‌های اکتشافی مریخ متعلق به شوروی، ناسا دو مدارپیما و سطح‌نشین به سمت مریخ روانه کرد. وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ هر دو در سال ۱۹۷۶ به مریخ رسیدند. آن‌ها سطح‌نشین خود را روی سطح سیاره فرود آوردند در حالی که مدارگرد همچنان به فعالیت خود در مدار ادامه می‌داد. ماموریت وایکینگ اولین پروژه‌ای بود که سطح مریخ را به طور گسترده کاوش کرد چرا که فضاپیماهای دیگر با گذشت سال‌ها زمان و تلاش‌های بسیار، اطلاعات اندکی از مریخ به دست آوردند.

هنگامی که ابزارهای کاوش این فضاپیماها وجود میکروب‌ها روی سطح سیاره را تایید نکردند، امیدها برای یافتن حیات در مریخ از بین رفت. وایکینگ‌ها با مقایسه‌ی ترکیب سیاره مریخ و ساختار شهاب‌سنگ‌هایی که روی زمین سقوط کرده‌اند، شباهت میان آن‌ها را دریافتند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تعدادی از شهاب‌سنگ‌های رسیده به زمین، از سیاره مریخ آمده بودند. در سال‌های ۱۹۸۰ شوروی دو پروژه‌ی دیگر برای رفتن به فوبوس، قمر مریخ، ترتیب داد اما هیچ‌کدام از این دو مامویت به موفقیت نرسیدند.

این تصویر رنگی از افق مریخ در تاریخ ۲۴ ژولای ۱۹۷۶ توسط وایکینگ ۱ ثبت شده است.
این تصویر رنگی از افق مریخ در تاریخ ۲۴ ژولای ۱۹۷۶ توسط وایکینگ ۱ ثبت شده است.

سال‌های ۱۹۹۰ میلادی: بهتر، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر

ماموریت اکتشافی بعدی سازمان فضایی ناسا برای رسیدن به سیاره مریخ در سال‌های ۱۹۹۰ با پرتاب فضاپیمای مارس ابزرور (Mars Observer) در تاریخ ۲۵ ‌سپتامبر سال ‌۱۹۹۲ آغاز شد. این فضاپیما در تاریخ ۲۱‌ آگوست ‌۱۹۹۳ پیش از رسیدن به مدار مریخ  از دست رفت. با اینکه دلیل قطع این ارتباط کاملا مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد خرابی مخزن سوخت باعث چرخش و درنهایت، قطع ارتباط فضاپیما با زمین شده بود.

رگه‌های تاریک بر روی سرازیری‌های مریخ

از دست رفتن ارتباط در این پروژه بسیار ناراحت‌کننده بود. چرا که هزینه‌ی سرسام‌آور ۸۱۳ میلیون دلار برای ساخت این فضاپیما صرف شده بود که به گفته‌ی مسئولان آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا، تقریبا چهار برابر بیشتر از مقدار بودجه‌ی پیش‌بینی‌شده برای پروژه بود. هزینه‌ی زیاد و از دست رفتن فضاپیما باعث شد تا سازمان فضایی ناسا روند جدیدی برای توسعه‌ی ماموریت‌هایی بهتر، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر آغاز کند. در این ماموریت‌ها، از ابزارآلات الکترونیکی پیشرفته‌ی کامپیوتری و روش‌های نوین مدیریت گروهی استفاده می‌شد. به همین خاطر ناسا نام «بهتر و سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر» (FBC) را برای این مجموعه برنامه‌ها انتخاب کرد.

در همین دهه، کاوشگر  نقشه‌برداری جهانی مریخ ناسا (MGS) در تاریخ نوامبر ‌۱۹۹۶ سیاره زمین را به مقصد سیاره‌ی سرخ ترک کرد و ۱۲‌ سپتامبر ‌۱۹۹۷ به مریخ رسید. ماموریت این کاوشگر چندین‌بار دچار تحول شد تا اینکه ارتباط ما با آن به‌طور کامل در سال ۲۰۰۶ قطع شد.
MGS از هر دو قطب مریخ نقشه‌برداری کرد و نشانه‌های تاریخی بسیاری از وجود آب، مانند آب‌گذرها و هماتیت‌ها (نوعی سنگ آهن که در آب پیدا می‌شود) به دست آورد. اطلاعات ارسالی MGS به تصمیم‌گیری برای محل فرود مریخ‌نوردهای آینده‌ی ناسا کمک کرد. همچنین، MGS موفق شد تصویری از چهره‌‌ی مریخ ثبت کند که در میان مردم به شهرت زیادی رسید.

در سال ۱۹۹۷، مریخ‌نورد 25 پوندی سوجورنر در مأموریتی ۸۳ روزه، 100 متر از سطح سیاره‌ی سرخ را پیمود.
در سال ۱۹۹۷، مریخ‌نورد ۲۵ پوندی سوجورنر در مأموریتی ۸۳ روزه، ۱۰۰ متر از سطح سیاره‌ی سرخ را پیمود.

در سال ۱۹۹۱، اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید و کشورهای روسیه و اوکراین برنامه‌های فضایی آن را به ارث بردند. سازمان فضایی روسیه با ماموریت مارس ۹۶، که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۹۶ پرتاب شد، ماموریت‌های اکتشافی سیاره مریخ را از سر گرفت. اما نقص موشک در این پروژه باعث نابودی مدارپیما، دو سطح‌نشین و دو نفوذ‌کننده شد.

افق‌های نو ناسا برای پرواز تاریخی در نزدیکی آلتیما تول در کمربند کویپر آماده است

در سوی دیگر زمین، اولین ماموریت از برنامه‌ی FBC ناسا با موفقیت پیش رفت. سطح‌نشین پت‌فایندر (Pathfinder) و مریخ‌نورد سوجورنر در ژولای ۱۹۹۷ به مریخ رسیدند. پت‌فایندر اولین سطح‌نشینی بود که از کیسه‌های هوا برای فرود استفاده کرد و مریخ‌نورد سوجورنر هم اولین مریخ‌نورد غلتک‌دار بود. انتظار می‌رفت پت‌فایندر حداکثر یک ماه و سوجورنر یک هفته به فعالیت خود ادامه دهند؛ اما هر دو تا سپتامبر ‌۱۹۹۷، زمانی که ارتباط ما با پت‌فایندر از بین رفت، دوام آوردند.

بعد از مدتی ژاپن نیز با پرتاب پروژه‌ی نوزومی (Nozomi) در تاریخ ۴‌ ژولای ۱۹۹۸ به عرصه‌ی ماموریت‌های اکتشافی مریخ پا گذاشت. این فضاپیما به مریخ سفر کرد اما نتوانست با موفقیت در مدار مریخ قرار بگیرد.

دو ماموریت دیگر پروژه‌ی FBC هم هرگز نتوانستند به سیاره‌ی سرخ برسند. مدارپیمای مارس کلایمیت (Mars Climate) در ۱۱‌ دسامبر ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد اما پس از رسیدن به مریخ در سپتامبر ۱۹۹۹، به‌دلیل خطای اندازه‌گیری ناپدید شد.

سطح‌نشین قطبی ناسا (MPL) و دو کاوشگر همراه آن (دیپ اسپیس ۲) در ۳ ژانویه‌ ۱۹۹۹ پرتاب شدند. این کاوشگرها پیش از اتمام سفر ناپدید شدند. دلیل شکست این ماموریت خطای MPL در فرود آمدن و در نتیجه خرابی موتور آن بود.

۲۰۰۰ میلادی تا الان: ماموریت‌های اکتشافی گسترده روی سیاره مریخ

کشف مدارکی از وجود آب در سیاره سرخ، تحول عظیمی در ماموریت‌های اکتشافی مریخ بود. کاوشگر ادیسه ناسا (Mars Odyssey) در ۷ مارس ‌۲۰۰۱ به فضا پرتاب شد و ۲۴‌ اکتبر ‌۲۰۰۱ به مریخ رسید. ماموریت این مدارپیما تا امروز بسیار گسترده شده است تا جایی که رکورد طولانی‌ترین ماموریت اکتشافی مریخ را در ۱۵ دسامبر ‌۲۰۱۰ به نام خود ثبت کرد. این فضاپیما تاکنون تقریبا ۳۵۰,۰۰۰ عکس برای ما ارسال کرده، نقشه‌برداری توزیع چند عنصر را بر عهده داشته و بیش از ۹۵ درصد از اطلاعات مریخ‌نوردهای روح و فرصت را مخابره کرده است.

کاوشگر اینسایت اولین «مریخ‌لرزه» را احساس کرد

سازمان فضایی اروپا ماموریت مدارپیما-سطح‌نشین خود به‌ نام مارس اکسپرس/بیگل ۲ را در ۲‌ ژوئن ۲۰۰۳ آغاز کرد. ارتباط با سطح‌نشین این فضاپیما در ۲۵ ‌دسامبر سال ‌۲۰۰۳ قطع شد اما مدارپیما ماموریت خود را تا نوامبر ۲۰۰۵ ادامه داد. این فضاپیما تا به‌ امروز همچنان درگیر ماموریت است.

در ادامه‌ی ماموریت‌های اکتشافی مریخ، دو مریخ‌نورد روح و فرصت ناسا، در سال ۲۰۰۴ به مریخ فرستاده شدند و هرکدام مدارک بسیاری از جریان آبهای روی سطح مریخ مخابره کردند. مریخ‌نورد روح در مارس ‌۲۰۱۰ در طوفان شن گرفتار شد و ماموریتش به پایان رسید. اما کاوشگر فرصت تقریبا تا یک دهه پس از فرصت دوام آورد و سرانجام در تابستان ۲۰۱۸ به‌ دام طوفان شن افتاد و در خواب ابدی فرو رفت. اوایل سال ۲۰۱۹ سازمان فضایی ناسا پایان ماموریت این مریخ‌نورد را رسما اعلام کرد.

مدارپیمای عملیات شناسایی ناسا در ۱۲ آگوست ‌۲۰۰۵ پرتاب شد. این مدارپیما در ۱۲ مارس ‌۲۰۰۶، گردش به دور مریخ را آغاز کرد. هدف این پروژه دریافت داده‌ها و اطلاعات بیشتر از مریخ بود.

ماموریت‌های اکتشافی مریخ. تصویر هنرمندانه‌ای از مدارپیمای عملیات‌شناسی ناسا برفراز سیاره‌ی سرخ
ماموریت‌های اکتشافی مریخ. تصویر هنرمندانه‌ای از مدارپیمای عملیات‌شناسی ناسا برفراز سیاره‌ی سرخ

در ۴ آگوست ۲۰۰۷، ناسا سطح‌نشین مارس فونیکس را پرتاب کرد. این فضاپیما در تاریخ ۲۵‌ می ‌۲۰۰۸ مریخ را ملاقات کرد و پس از مدتی توانست یخ‌آب زیر سطح این سیاره را کشف کند. متاسفانه صفحات خورشیدی فونیکس در زمستان مریخ دچار نقص شدند و ارتباط با این سطح‌نشین ۴۷۵ میلیون دلاری در نوامبر ۲۰۰۸ قطع شد. ناسا پس از تلاش‌های بسیار برای برقراری ارتباط، خرابی و درنهایت پایان ماموریت فونیکس را در می ‌۲۰۱۰ اعلام کرد. خسارت‌های وارده در تصاویر مداری این مریخ‌نورد مشخص بود.

چگونه اتمسفر مریخ همزمان با شکل ‌گرفتن حیات در زمین از بین رفت؟

سازمان فضایی روسیه، تلاش کرد تا یک بار دیگر شانس خود برای رسیدن به فوبوس را با مأموریت فوبوس گرانت امتحان کند. این فضاپیما در سال ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد و در ۱۵‌ ژانویه ‌۲۰۱۲ هنگام ترک مدار زمین با مشکل مواجه شد و شکست خورد. پروژه‌ی فوبوس گرانت همچنین حامل اولین مدارپیمای چینی بود. این فضاپیما در راستای اهداف آزمایش انجمن سیاره‌ای ایالات‌ متحده‌ی آمریکا برای بررسی تأثیرات سفرهای فضایی بر موجودات زنده‌ی کوچک بود. این ماموریت نیز ناکام ماند.

قدرتمندترین فضاپیمای ناسا، مریخ‌نورد کنجکاوی، در سال ۲۰۱۲ با هدف جستجوی حیات کهن به دهانه‌ی گیل رسید. وظیفه‌ی این مریخ‌نورد یافتن حوزه‌های آبی، منابع متان و ترکیب‌های زیستی روی سطح مریخ بود. موفقیت ماموریت کنجکاوی زمینه‌ساز طراحی مریخ‌نورد دیگری شد که موقتا به نام مارس ۲۰۲۰ شناخته می‌شود. مارس ۲۰۲۰ در دهه‌ی ۲۰۲۰ به مریخ می‌رود تا پژوهش‌های خود را آغاز کند.

نمایی از دوربین سطح‌نشین اینسایت روی بازوی رباتیک آن. این دوربین در ۵‌ مارس ‌۲۰۱۹ موفق شد خسوف قمری فوبوس را ثبت کند.
نمایی از دوربین سطح‌نشین اینسایت روی بازوی رباتیک آن. این دوربین در ۵‌ مارس ‌۲۰۱۹ موفق شد خسوف قمری فوبوس را ثبت کند

کاوشگر MAVEN (ماموریت تکامل مواد فرار و جو مریخ) در نوامبر ۲۰۱۳ پرتاب شد و در ۲۱ ‌سپتامبر ‌۲۰۱۴ به مدار سیاره مریخ رسید. هدف این فضاپیما بررسی بهتر دلیل رقیق‌شدن جو مریخ در طی میلیاردها سال است.

در سال ۲۰۱۸ ناسا کاوشگر اینسایت را به مریخ فرستاد. این فضاپیما در نوامبر با موفقیت روی سطح سیاره فرود آمد و در اوایل سال ۲۰۱۹ ابزارهای خود را برای آزمایش محیط مریخ تنظیم کرد.

هندوستان آخرین کشوری است که ماوریت‌ها اکتشافی مریخ را پی گرفت. سازمان فضایی این کشور در سال ۲۰۱۴، مریخ‌نورد MOM (ماموریت مدارپیمای مریخ) را با موفقیت در مدار سیاره مریخ قرار داد. این فضاپیما آنقدر از مریخ دور است که می‌تواند از آن عکس‌برداری کند و هم‌اکنون نیز تصاویر زیادی به زمین مخابره کرده است.

ماموریت فرود بر روی ماه «آپولو۱۱» نشان داد که موجودات فرازمینی فراتر از داستان‌های علمی‌تخیلی هستند

آژانس فضایی اروپا نیز قصد دارد با ادامه‌ی ماموریت‌های اکتشافی خود در سیاره مریخ، در همین دهه با دو پروژه‌ی دیگر به مریخ بازگردد. در برنامه‌ی ExoMars (دگرزیست‌شناسی مریخ)، که با همکاری روسیه انجام می‌شود، مدارگرد ردیاب گاز (TGO) و سطح‌نشین اسکیاپارلی در سال ۲۰۱۶ پرتاب شدند. هرچند اسکیاپارلی با سطح مریخ تصادف کرد اما TGO بعد از آن نیز به فعالیت خود ادامه داد. ماموریت بعدی ExoMars، مریخ‌نورد روزالین فرانکلین و سطح‌نشین همراه آن است که قرار است زمین را در سال ۲۰۲۰ ترک کنند.

منبع: space

avatar
  Subscribe  
Notify of

رصد و اکتشافات فضایی

ماه‌گرفتگی چیست
ماه‌گرفتگی چیست و ماه‌گرفتگی بعدی چه زمانی اتفاق می‌افتد؟
43
کشف ماده ژله‌ای در ماه
کشف ماده ژله‌ای توسط کاوشگر چینی در قسمت پنهان ماه
139
گذر کاوشگر خورشیدی پارکر
سومین گذر کاوشگر خورشیدی پارکر از نزدیکی خورشید
81
بارش شهابی برساووشی
چرا بارش شهابی برساووشی سالی یک‌بار اتفاق می‌افتد؟
56
سیاره پرجرم
دومین سیاره پرجرم در مدار ستاره‌ی همسایه‌مان پیدا شد
75