جدید ترین عناوین خبری امروز
مجله علمی کیهان‌شناس

توجه: کلمه عبور به آدرس ایمیل شما ارسال خواهد شد.

کهکشان‌هایی در مرز جهان هستی

کهکشان‌هایی در مرز جهان هستی

کهکشان‌هایی در مرز جهان هستی وجود دارند که نه‌تنها جزء قدیمی‌ترین کهکشان‌ها هستند، بلکه چارچوبی را ایجاد کرده‌اند که تمام کیهان روی آن بنانهاده شده است.

همان‌طور که داگلاس آدامز (Douglas Adams) در راهنمای مسافران پیاده‌ به‌سوی کهکشان (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy) به‌طور کاملاً خلاصه می‌گوید:

«فضا بسیار بزرگ است، واقعاً بزرگ. شما حتی نمی‌توانید باور کنید که چه قدر گسترده، حجیم و اعجاب‌آور است.»

تصویر ساختار پیچیده‌ی شبکه‌ی کیهانی
در این تصویر شاهد یک شبیه‌سازی کامپیوتری با جزئیات کامل هستیم. این تصویر ساختار پیچیده‌ی شبکه‌ی کیهانی را نشان می‌دهد. رشته‌های طویل ماده‌ی تاریک(آبی)، متصل‌کننده‌ی گره‌های کهکشانی و خوشه‌های کهکشانی(صورتی) هستند، درحالی‌که گاز(نارنجی)، در سرتاسر آن پخش‌شده است. با مدل‌سازی و مشاهده‌ی شبکه‌ی کیهانی، محققان در حال دستیابی به افق‌هایی درون ساختار و تکامل جهان اولیه هستند.

درواقع، فضا به‌قدری عظیم است که شما وقتی بر روی دورترین کهکشان‌هایی که تقریبا در مرز جهان قابل‌رویت هستند، زوم می‌کنید، نه‌تنها به آن‌سوی جهان نگاه می‌کنید، بلکه دارید به گذشته‌ی آن نظاره می‌کنید. هر مورخی به شما خواهد گفت که ما خیلی چیزها می‌توانیم از گذشته بیاموزیم.

یکی از اساسی‌ترین و موثق‌ترین اصول فیزیک، وجود یک حد سرعت جهانی است – ۱۸۶.۲۸۲ مایل‌بر‌ثانیه (۲۹۹.۷۹۲ کیلومتر‌بر‌ثانیه) – که حتی نور هم قادر به گذشتن از این سرعت نیست. در بخش بزرگی از تاریخ، سرعت نور اهمیت بسیار کم یا تقریباً  هیچ اهمیتی در زندگی بشر نداشته است. اما با پیشرفت و ارتقا تلسکوپ‌های ما و عمیق و عمیق‌تر شدن دید ما در آسمان‌ها، حقیقتاً به این پی بردیم که سرعت نجومی نور، توسط فاصله‌های نجومی موجود در فضا به چالش کشیده شده است.

حقیقت پشت پرده در مورد اسناد ناسا مبنی بر دیدار موجودات بیگانه از زمین

مدت‌زمان بسیار زیادی طول می‌کشد تا نور در طول جهان هستی سیر کند و ما کهکشانی را ببینیم که در نزدیکی مرز جهان هستی قرار دارد، در حقیقت چیزی را ببینیم که ۱۳ میلیارد سال پیش به وجود آمده است. به لطف تلسکوپ‌های مدرن، ما به معنای واقعی کلمه می‌توانیم به زمان گذشته برگردیم و ببینیم که کمی پس از تشکیل اولین کهکشان‌ها جهان هستی به چه شکل بوده است. علاوه بر این، شاید در چند سال آینده بتوانیم نگاهی هم به شکل‌گیری خود کهکشان‌های اولیه بیاندازیم.

کهکشان دور GN-z11
در سال ۲۰۱۶، ستاره‌شناسان از کشف دورترین کهکشانی که تابه‌حال دیده‌شده خبر دادند. تصویر مربوط به این کهکشان دور، GN-z11، نشان می‌دهد که ۴۰۰ میلیون سال پس از بیگ‌بنگ (Big Bang) این کهکشان چه شکلی بوده. اگر‌چه کهکشان GN-z11 متشکل از ستاره‌های آبی جوان و درخشان است، اما به رنگ قرمز دیده می‌شود. زیرا انبساط جهان رنگ آن را به سمت قرمز سوق داده است.

در جستجوی کهکشان‌هایی در مرز جهان هستی

امروزه انتخاب یک کهکشان به‌عنوان اولین و دورترین کهکشان، بسیار بحث‌برانگیز است. در حال حاضر این عنوان متعلق به کهکشانی است که به نام GN-z11 شناخته می‌شود و در حدود ۱۳.۴ میلیارد سال پیش وجود داشته است. برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ در ژورنال آستروفیزیک (Astrophysical Journal) اعلام شد که این کهکشان بسیار دور، ۳۲ میلیارد سال نوری با ما فاصله دارد. (امکان وجود چنین فاصله‌هایی به لطف جهان در حال انبساط امکان‌پذیر است.)

با اندازه‌گیری‌های طیف‌سنجی (spectroscopic) از GN-z11 توسط تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope)، ستاره‌شناسانی ازجمله گارث ایلینگورث (Garth Illingworth) از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز (University of California, Santa Cruz)، نگاهی به عقب انداختند، درست وقتی‌که جهان هستی تنها ۴۰۰ میلیون سال سن داشت. (یا به عبارتی ۳ درصد سن کنونی‌اش.) اگرچه این کهکشان دور در این زمان تنها به‌اندازه بخشی از کهکشان راه شیری امروزی بوده، ایلینگورث و همکارانش از اینکه پی برده بودند این کهکشان، به‌سرعت در حال تولید انبوهی از ستارگان بزرگ، جوان و داغ است بسیار غافلگیر شدند. این مقدار حدود ۲۰ برابر کهکشان ماست.

یکی از عجیب‌ترین موارد درباره‌ی GN-z11، روشنایی و عظمت آن است که برای چنین کهکشان اولیه‌ای بسیار دور از انتظار است. الینگورث می‌گوید که: «ما هنوز دلیلی برای این موضوع نداریم ولی شک کمی بر این داریم که کهکشان به‌طور غیرمنتظره‌ای درخشان است.»

اگرچه منجمان پیش‌ازاین فکر می‌کردند که کهکشان‌های نوظهور، برای بسیاری از ستاره‌های به‌شدت سوزان، بیشتر شبیه ظروف ذوبی هستند، ولی انتظار نداشتند که آن‌ها را به این زودی و به این تعداد ببینند.

الینگورث توضیح می‌دهد: «به نظر من دلیل این‌ها، سیل عظیم حوادث است. ابرهایی از گاز‌های اولیه (تقریباً تماماً از هیدروژن و هلیوم) در حال سقوط به داخل و برخورد با یکدیگر هستند. ستارگان بزرگ و درخشان، از گازهایی که دارای مقادیر ناچیزی از فلزات هستند، شکل می‌گیرند. و امواج قوی، درون خود گاز حرکت می‌کنند.» او اضافه می‌کند: «همه‌ی این‌ وقایع، مقدمات شکل‌گیری و پخش ستاره‌های جدید هستند که به ما توده‌هایی از ستارگان درهم و فشرده‌ی آبی را به‌عنوان کهکشان‌های اولیه نشان می‌دهند.

ابر ماژلانی بزرگ در مسیر برخورد با کهکشان راه شیری

اما الینگورث خیلی سریع اشاره می‌کند که حتی GN-z11 بسیار دور هم، یکی از اولین کهکشان‌هایی نیست که وجود داشته است. آن‌ها شبیه GN-z11 خواهند بود – بسیار کوچک با نرخ بالای تولید ستاره‌ – اما با روشنایی و عظمت کمتر و حتی تعداد ستاره‌ی کمتر. بااین‌حال، کهکشان‌های اولیه نیز مانند تمام ستاره‌های دیگر، به شکل اجرام بسیار جوان و آبی هستند.

ما با مطالعه‌ی کهکشان‌هایی مانند GN-z11 که در مرز جهان هستند، می‌توانیم خیلی چیزها درباره‌ی جهان هستی یاد بگیریم. همچنین می‌توانیم از مطالعه‌ی تک‌تک آن‌ها، چیزهای زیادی بفهمیم. کاوش در رکورد-شکن‌ها بسیار ارزشمند است، اما مطالعه‌ی اجرام کهکشانی می‌تواند ارزشمندتر باشد.

کاوش در کهکشان‌هایی در مرز جهان هستی از طریق شبیه‌سازی ماده‌ی تاریک
ستاره‌شناسان برای کاوش در شبکه‌ی کیهانی، اغلب به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری تکیه می‌کنند. تصویر بزرگ‌تر بالا که یک شبیه‌سازی از ماده‌ی تاریک را نشان می‌دهد، یک ساختار بزرگ‌مقیاس از شبکه کیهانی را به تصویر می‌کشد. تصویر نشان داده‌شده که ده میلیون سال نوری طول دارد، از یک شبیه‌سازی دیگر حاصل‌شده و شامل ماده‌ی تاریک و گاز است و آثار چگونگی هم‌جوشی ماده در جهان اولیه را نشان می‌دهد.

سیری در افق کیهانی

در اوایل سال ۱۹۹۶، تلسکوپ هابل اولین عکس از عکس‌های میدان دید عمیق (deep-field) معروفش را گرفت؛ یعنی عکس میدان دید عمیق شمال هابل (Hubble Deep Field North) یا به‌اختصار (HDF-N)، عکسی که راه را برای بسیاری از مشاهدات خیلی دور هموار کرد. تمرکز تلسکوپ برای مدتی بیشتر از ۱۰۰ ساعت بر روی بخشی کوچک و خالی از آسمان بود، جایی در صورت فلکی خرس بزرگ. اولین عکس برای عموم مردم و همچنین دانشمندان بسیار تعجب‌آور بود و مقاله‌ای که در ارتباط با این عکس بود به‌راحتی بیش از ۱۰۰۰ بار ارجاع داده شد.

عکس HDF-N تقریباً از ۳۰۰۰ کهکشان گرفته شد – شامل تعداد کمی کهکشان مارپیچی شکل و تعداد زیادی کهکشان بی‌شکل و بیضی‌شکل بودند – که تنها محدوده‌ی کوچکی که کمتر از ۱/۲۰۰۰۰۰۰۰ از آسمان را پوشش می‌داد. اگرچه دانشمندان تا قبل از این، تعدادی از کهکشان‌های دوردست واقع در مرز جهان هستی را مطالعه کرده بودند، پروژه‌ی عکس HDF-N، اولین پروژه از ۶ پروژه‌ی انجام شده برای بدست‌آوردن آمار واضحی از کهکشان‌هایی بود که دچار پدیده‌ی انتقال به سرخ (redshift) شدند، و نشان‌دهنده‌ی زمانی برابر با یک میلیارد سال بعد از بیگ‌بنگ است. تا حد زیادی بر اساس داده‌های موجود در این عکس، ستاره‌شناسان تخمین زدند که کهکشان‌های قدیمی در جهان هستی اولیه نسبت به جهان امروزی بیشتر با یکدیگر برخورد داشتند.

در طول زمان،‌ افراد دیگری هم برای رصد دورترین اجرام جهان به هابل پیوسته‌اند. به‌عنوان‌مثال Great Observatories Origins Deep Survey یا به‌اختصار (GOODS)، تلاش مشترکی بین سازمان فضایی ناسا و آژانس فضایی اروپا (ESA) بود که داده‌های اعماق آسمان را که با طول‌موج‌های مختلفی توسط تلسکوپ‌های پیشگام آژانس‌ها جمع‌آوری شده بودند را ترکیب کردند. این تلسکوپ‌ها شامل تلسکوپ فضایی پرتو ایکس چاندرا (Chandra X-ray)، تلسکوپ فضایی هابل (فرابنفش، نوری، فروسرخ نزدیک) و تلسکوپ فضایی اسپیتزر (Spitzer) (فروسرخ)، تلسکوپ‌های هرشل (Herschel) (فروسرخ دور، زیرمیلی‌متر) و ایکس.ام.ام نیوتون (XMM-Newton) (اشعه‌ی ایکس) آژانس فضایی اروپا می‌شدند و همچنین اطلاعات گوناگون از رصدخانه‌های زمینی. تا سال ۲۰۱۰ که این کاوش متوقف شد، به ستاره‌شناسان در تفحص اصول اولیه زیادی درباره‌ی کهکشان‌هایی که به سمت قرمز سوق پیدا می‌کنند، کمک کرد که این اطلاعات به آن‌ها این اجازه را می‌داد که مستقیم به سراغ کهکشان‌هایی بروند که در اولین میلیارد سال‌های جهان هستی وجود داشتند.

اما در حال حاضر، ستاره‌شناسان تمرکزشان را بیش‌از پیش بر روی گذشته، گذاشته‌اند. کاوش جدیدی به نام بوفالو (Beyond Ultra-deep Frontier Fields and Legacy Observations) (یا به‌اختصار انگلیسی BUFFALO)، مأموریتی را نشانه رفته است که از شش خوشه‌ی کهکشانی شناخته‌شده استفاده خواهد کرد تا ظرفیت‌های مؤثر کنونی هابل را با کمک پدیده‌ای که به‌عنوان عدسی‌های گرانشی شناخته می‌شود، ارتقا دهد.

سومین گذر کاوشگر خورشیدی پارکر از نزدیکی خورشید

این شش خوشه‌ی میان رده‌ی BUFFALO حفره‌های عظیمی دارند که به‌عنوان تلسکوپ‌های طبیعی جهت انحراف و بزرگنمایی نوری که از ابرنواخترهای دورتر، اختروش‌ها (Quasars) و کهکشان‌ها می‌آید، از آن‌ها استفاده می‌شود. با استفاده از این خوشه‌ها به‌عنوان عدسی، پروژه در تلاش است اجرامی را ببیند که بیش از ۱۳ میلیارد سال پیش وجود داشته‌اند و در ارتباط با پدیده‌ی انتقال به سرخ بوده‌اند. به‌طور مشخص، این کاوش دارای اهدافی بوده است: تعیین سرعت تشکیل کهکشان‌های جوان پس از حادثه‌ی بیگ‌بنگ؛ پی بردن به چگونگی ارتباط تشکیل کهکشان‌های اولیه و توزیع ماده‌ی تاریک در جهان هستی و شناخت اهداف امیدبخش برای پروژه‌ی تلسکوپ جیمز وب (JWST) که قرار است در سال ۲۰۲۱ پرتاب شود.

اولین عکس میدان دید عمیق هابل (HDF-N)
پس از گذشت بیش از ۲۰ سال از گرفتن اولین عکس میدان دید عمیق هابل (HDF-N)، هنوز یکی از خاص‌ترین عکس‌های ستاره‌شناسی است. اگرچه تمرکز عکس تنها روی تکه‌ی کوچک و ظاهراً خالی از آسمان است، ولی حداقل ۱۵۰۰ کهکشان که در محدوده‌ی افق مرئی جهان هستی هستند را نشان می‌دهد.

باوجود اهمیت مشاهده‌ی کهکشان‌های دوردست، حتی به تعداد زیاد، تصاویر اخیر از جهان هستی هم نمی‌توانند چیزهایی که ما درباره‌ی اعماق فضا می‌خواهیم را به ما بگویند. اگرچه از چنین نقطه‌ی دوردستی، ستاره‌شناسان می‌توانند یک دورنمای کیهانی از جهان اولیه بدست آورند. کهکشان‌های جوان و روشنی که مانند ستاره تشکیل‌شده‌اند، به‌عنوان چراغ‌های یک خیابان عمل می‌کنند و راه را جهت به تصویر کشیدن اجتماع کهکشان‌های اولیه برای پژوهشگران روشن می‌کنند و برای آن‌ها یک دید چشم پرنده‌ای (bird’s-eye view) به ارمغان می‌آورد تا چارچوب باشکوهی که کهکشان‌ها روی شبکه‌ی کیهانی قرارگرفته‌اند را، ببینند.

واپیچش شبکه‌ی کیهانی

در چند دهه‌ی گذشته، کاوش‌های بزرگ‌مقیاس کهکشانی و شبیه‌سازی‌های کامپیوتری پیشرفته، نشان داده‌اند که ماده در جهان هستی در قالب یک شبکه پیچیده از رشته‌ها و گره‌های به‌هم‌پیوسته متمرکز شده است که شبکه‌ی کیهانی نامیده می‌شود. گرانش استثنایی ناشی از کهکشان‌ها، خوشه‌های کهکشانی و ابرخوشه‌ای کهکشان مانند (تقویت‌شده توسط ماده‌ی تاریک)، گره‌های این شبکه‌ی غول‌آسا را تشکیل می‌دهند، درحالی‌که رشته‌های باریک از هیدروژن خنثی (و مقدار بیشتری ماده‌ی تاریک) که از تشکیل جهان هستی باقی‌مانده است، اتصالات کیهانی را به هم وصل می‌کنند. شواهد اولیه برای ساختارهای کیهانی عظیم که در حد اندازه‌ی ابرخوشه‌های کوتوله بودند، اولین بار در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ با کشف مجموعه‌ی ابرخوشه‌ای Pisces-Cetus دیده شد. این اجتماع ابرخوشه‌ها که شامل ستارگان ابرخوشه‌ی سنبله هم می‌شود، تقریباً ۱۵۰ میلیون سال نوری پهنا و حدود یک میلیارد سال نوری امتداد دارد. در دهه‌ی ۱۹۹۰، منجمان به کشف ساختارهای گسترده‌تر ادامه دادند. و در سال ۲۰۰۳، ستاره‌شناس دانشگاه پرینستون (Princeton University) ریچارد گات (Richard Gott III) و هم‌تیمی‌هایش از داده‌های Sloan Digital Sky Survey جهت شناسایی یکی از بزرگ‌ترین عارضه‌های رصد شده در کیهان یعنی دیوار بزرگ اسلون (Sloan Great Wall) یا به‌اختصار (SGW) استفاده کردند. این رشته‌ی عظیم شبکه‌ی کیهانی که در طول صورت فلکی قنطورس، کلاغ و مار باریک قرار دارد، حدود ۱.۴ میلیارد سال نوری طول دارد و در فاصله‌ی حدود ۱ میلیارد سال نوری از زمین است.

سیاه‌چاله‌های سنگین جهان اولیه، با رشد سریع هاله‌های ماده تاریک، متولد شدند

بااین‌وجود، نتایج یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ می‌گوید که این دیوار درواقع از سه ساختار مجزا تشکیل ‌شده است که اگر بخواهیم آن را به‌صورت یک ساختار به‌هم‌پیوسته در نظر بگیریم، بدون شک جزء ۱۰ ساختار کران‌دار بزرگ جهان هستی خواهد بود.

پروژه‌ی BUFFALO در نظر دارد از شش خوشه کهکشانی باشکوه ازجمله آبل۳۷۰ (Abell 370) به‌عنوان عدسی‌های گرانشی جهت بزرگ‌نمایی نور کهکشان‌هایی که در مرز جهان هستی واقع شده‌اند، استفاده کند
پروژه‌ی BUFFALO در نظر دارد از شش خوشه کهکشانی باشکوه ازجمله آبل۳۷۰ (Abell 370) به‌عنوان عدسی‌های گرانشی جهت بزرگ‌نمایی نور کهکشان‌هایی که در مرز جهان هستی واقع شده‌اند، استفاده کند که این عمل در مطالعه جزئیات بی‌سابقه‌ای از جهان اولیه به محققان کمک می‌کند. نور منحنی شکلی که در سمت چپ مرکز تصویر قرار دارد، درواقع پنج عکس به‌هم‌پیچیده و مجزا از کهکشان‌هایی بافاصله یکسان است.

در سال‌های نخست مشاهده‌ی ساختارهایی با فاصله‌ی میلیارد سال نوری، شبکه‌ی کیهانی به یکی از گرایش‌ها بنیادی در رشته‌ی کیهان‌شناسی تبدیل شده است. اما باوجوداین، ستاره‌شناسان هنوز اطلاعات نسبتاً کمی درباره‌ی مجموعه‌ی مشخصات شبکه یا شمای کلی آن دارند. برای کاوش بیشتر در این زمینه، آن‌ها دست به ایجاد جهان‌های مجازی (غیرواقعی) از طریق شبیه‌سازی‌های کامپیوتری پیشرفته زده و آن‌را با مشاهدات دنیای واقعی مقایسه می‌کنند. پژوهشگران در سال‌های اخیر در حال جمع‌آوری شواهد رصدی بیشتر و بیشتری از خود شبکه‌ی کیهانی بوده‌اند.

در سال ۲۰۱۴، یک گروه از ستاره‌شناسان به رهبری سباستین کانتالپو (Sebastiano Cantalupo) از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و مؤسسه‌ی تکنولوژی فدرال سوئیس در زوریخ (Swiss Federal Institute of Technology in Zürich) از نور اختروش‌های دور برای کندوکاو در ساختار شبکه‌ی کیهانی استفاده کردند. اختروش‌هایی که هسته‌های به‌شدت نورانی کهکشان‌های فعال و نیز غذای سیاه‌چاله‌های بسیار بزرگ هستند، می‌توانند گاها به‌اندازه‌ای بدرخشند تا رشته‌های هیدروژن اولیه‌ای را که شبکه‌ی کیهانی را تشکیل می‌دادند، نشان دهند.

با استفاده از تلسکوپ ۱۰ متری کک (Keck) در هاوایی (Hawaii) کانتالپو و گروهش توانستند اختروش UM 287 که از ۳ میلیارد سالگی جهان، وجود داشته است را، رصد کنند. با استفاده از اختروش نورانی به‌عنوان یک راهنما، محققان ‌توانستند اولین تصویر از یک رشته‌ی شبکه‌ی کهکشانی دوردست بین کهکشان‌ها که به شکل یک تار افشان شده‌ی درخشان هیدروژن با طول ۲ میلیون سال نوری بود را، بگیرند. آن‌ها این ساختار تازه کشف‌شده را «سحابی Slug» نامیدند.

تصویر باورنکردنی از کهکشان مسیه ۶۱، توسط تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT) گرفته شد

در بیانیه‌ای درست بعد از کشف اولیه‌ی این سحابی، کانتالپو گفت: «این یک کشف بسیار استثنایی است؛ سحابی کشف‌شده بسیار بزرگ است، حداقل دو برابر بزرگ‌تر از هر سحابی که قبلاً کشف شده است و کاملاً در فضایی فراتر از کل اختروش گسترش یافته است.

تا به امروز، به گفته‌ی کانتالپو، سحابی Slug بزرگ‌ترین(و نورانی‌ترین) سحابی است که تابه‌حال گزارش‌ شده است. او اضافه می‌کند که: «باید منتظر یافته‌های جدید باشید، چراکه ما در حال کار کردن بر روی داده‌های جدید هستیم و شواهد امیدوارکننده‌ای از یک سحابی بزرگ‌تر داریم.

علاوه بر اندازه‌ی خیره‌کننده‌ی این سحابی، محققان همچنین از درخشش خیره‌کننده‌ی رشته‌های شبکه‌ی کیهانی متعجب شده بودند.

نقشه‌ی سحابی Slug
نقشه‌ی سحابی Slug که روشنایی سطح آن‌ در نشر لیمان-آلفا (Lyman-alpha emission)، شکل نامتقارن سحابی و ساختار رشته‌ای آن را نشان می‌دهد.

کانتالپو بیان می‌کند: «حداقل در مجاورت اختروش‌ها یا کهکشان‌های درخشان، رشته‌ها، نورانی‌تر از حد انتظار هستند، که احتمالاً توزیع گاز در آن‌ها نسبت به مدل‌های کنونی، متراکم‌تر است.» در ادامه او اضافه می‌کند که ابرهای گازی می‌توانند شکل یک زنجیره‌ای از ساختار‌های متراکم‌تر را بگیرند که باعث می‌شود به‌صورت توده‌ای به نظر بیایند. متأسفانه کانتالپو اشاره می‌کند؛ برای دستیابی به توان تفکیک لازم جهت مطالعه‌ی بیشتر ساختار رشته‌های شبکه‌ی کیهانی باید حداقل تا زمان پرتاب جیمز وب صبر کنند.

هم‌اکنون ابر عجیبی روی مریخ پرسه می‌زند!

با توسعه‌ی روزافزون و همچنین ساخت تلسکوپ‌های فوق حساس، پژوهشگران خواهند توانست با دقت بیشتری به گذشته و مرز جهان هستی بنگرند و گاز‌های کم‌نوری را که کهکشان‌های درخشان را در شبکه‌ی کیهانی به هم وصل می‌کنند را، بهتر آشکار کنند. به گفته‌ی کانتالپو، هیچ‌چیز بهتر از دیدن این نوع چیزها برای اولین بار نیست. شبیه‌سازی‌ها و مدل‌ها صرفا ابزارهایی هستند که ما دانشمندان می‌سازیم تا به ما در جهت درک بهتر عالم هستی کمک کنند، اما درک واقعی زمانی امکان‌پذیر می‌شود که با مشاهدات حقیقی مقایسه شوند. (به‌عبارتی به چالش کشیده شوند.) او می‌گوید: «اگر ما چیزی را که در حال حاضر انتظار داریم پیدا کنیم، هیچ سؤال دیگری جهت کنجکاوی باقی نمی‌ماند، چه به‌عنوان یک دانشمند و چه به‌عنوان یک انسان.»

جستجو در ماورای مرز جهان هستی

باوجوداینکه تحقیق و پژوهش درباره‌ی شبکه‌ی کیهانی در ابتدای راه خود است، پیشرفت‌های تکنولوژیکی همواره افق‌های رصدی و فکری ما را به سمت جلو، حرکت داده است. به لطف این پیشرفت‌ها، ما با دقت بیشتری خواهیم توانست کهکشان‌های جوان و جوان‌تر را بررسی کنیم و به‌این‌ترتیب به ما کمک خواهند کرد که به اسرار نهفته در پشت اولین مراحل تکامل جهان هستی پی ببریم. با نگاه کردن به کهکشان‌هایی که در مرز جهان واقع شده‌اند، ستاره‌شناسان می‌توانند درباره‌ی پایه‌های اساسی که جهان بر آن‌ها استوار است، کندوکاو کنند. و هرچه که عمیق‌تر مطالعه می‌کنند، اشیای کیهانی بیشتری را کشف می‌کنند.


مترجم: احمد عطایی قلعه قاسمی/ ویراستار: علی کریمی/ تحریریه‌ی رسانه‌ی علمی کیهان‌شناس

منبع: astronomy

 دسته‌ها:
avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
babak Recent comment authors
  Subscribe  
newest oldest
Notify of
babak
babak

سپاس بیکران

رصد و اکتشافات فضایی

ماه‌گرفتگی چیست
ماه‌گرفتگی چیست و ماه‌گرفتگی بعدی چه زمانی اتفاق می‌افتد؟
62
کشف ماده ژله‌ای در ماه
کشف ماده ژله‌ای توسط کاوشگر چینی در قسمت پنهان ماه
183
گذر کاوشگر خورشیدی پارکر
سومین گذر کاوشگر خورشیدی پارکر از نزدیکی خورشید
97
بارش شهابی برساووشی
چرا بارش شهابی برساووشی سالی یک‌بار اتفاق می‌افتد؟
70
سیاره پرجرم
دومین سیاره پرجرم در مدار ستاره‌ی همسایه‌مان پیدا شد
100