جدید ترین عناوین خبری امروز
مجله علمی کیهان‌شناس

توجه: کلمه عبور به آدرس ایمیل شما ارسال خواهد شد.

روزی که ادوین هابل فهمید جهان ما در حال انبساط است
امسال ۹۰اُمین سالگرد کشف یک ایده‌ی درگیرکننده است: جهان در حال انبساط است.

روزی که ادوین هابل فهمید جهان ما در حال انبساط است

ایده‌پرداز و پیشگام این کشف، ادوین هابل (Edwin Hubble) بود که تلسکوپ فضایی هابل، در حال گردش به دور زمین، نیز به نام او نام‌گذاری شده است. هابل به عنوان یک ستاره‌شناس در رصدخانه‌ی کوه ویلسون (Mount Wilson Observatory) در لس‌آنجلس، به پیشرفته‌ترین تجهیزات روز مخصوصا تلسکوپ هوکر (Hooker) 100 اینچی (۲.۵ متری) دسترسی داشت. این تلسکوپ که در سال ۱۹۱۷ ساخته شد، تا سال ۱۹۴۹ بزرگ‌ترین تلسکوپ روی زمین بود.

تا سال ۱۹۱۹، هابل در رصدخانه‌ی وابسته به مؤسسه‌ی علمی کارنگی (Carnegie Institution for Science) کهکشان‌های جدیدی را کشف کرد. در سال ۱۹۲۳ او روشی برای اندازه‌گیری فاصله‌ی بین یک کهکشان دورافتاده و کهکشان راه شیری ارائه داد که شامل محاسبه‌ی درخشش واقعی ستارگان در کهکشان دیگر و مقایسه‌ی مقدار آن با میزان درخشش ظاهری دیده‌شده‌ی آ‌ن‌ها از زمین می‌شد.

این پروژه منجر به کشف دیگری شد. هابل همزمان با کار برای مؤسسه‌ی کارنگی، درباره‌ی کارهای یک ستاره‌شناس پیشین، وستو ملوین اسلیفر (Vesto Melvin Slipher)، یعنی کسی که کشف کرده بود می‌توان میزان سرعت یک کهکشان در حال نزدیک یا دور شدن از راه‌شیری را با مشاهده‌ی تغییرات در طول موج نور برآمده از آن کهکشان اندازه‌گیری کند؛ آگاهی داشت. این روش اندازه‌گیری که انتقال داپلری (Doppler shift) نامیده می‌شود مانند زمانی است که زیر و بمی صدای آژیر آمبولانس با نزدیک شدن و دور شدن آن، تغییر می‌کند. اما این‌بار به جای صدا، موج نور جایگزین آن می‌شود. در مورد نور، طول مو‌ج‌های تابش‌شده از یک جسم در حال نزدیک‌شدن به ناظری که جابجایی ندارد، فرکانس بیشتری دارند یعنی به رنگ آبی می‌گرایند. طول موج‌های تابش‌شونده از یک جسم دورشونده، کمتر فرکانس می‌کنند و به رنگ قرمز می‌گرایند.

تاریخچه سرن (قسمت ۱۸): در جستجوی پادماده و هیگز

هابل و همکارانش با در دست داشتن فاصله‌ی کهکشان‌های دیگر و روش اندازه‌گیری انتقال داپلری، در سال ۱۹۲۹ مقاله‌ای منتشر کردند که دانش ستاره‌شناسی را متحول کرد. این مقاله با عنوان «رابطه‌ای بین فاصله و سرعت شعاعی در میان سحابی‌های فراکهکشانی» نشان داد که کهکشان‌های قابل مشاهده، همگی با سرعت از راه‌شیری دور می‌شوند. (در ۱۷ ژانویه ۱۹۲۹ این مقاله به آکادمی ملی علوم (National Academy of Sciences ) مکاتبه شد.)

پدیده‌ای که هابل و همکارانش رصد کردند، ذات انبساطی خود جهان بود. با استفاده از یک قیاس مشهور، کهکشان‌ها همانند کشمش‌هایی در خمیر نان جهان هستند. وقتی خمیر کش می‌آید، همه‌ی کشمش‌ها از هم دور می‌شوند اما همه‌ی آن‌ها همچنان به خمیر چسبیده‌اند. این کشف، توانایی محاسبه‌ی سن جهان، حدود ۱۳.۷ میلیارد سال، را به ما داد.

بعد از گذشت نود سال پس از این که گروه هابل یافته‌ی خود را گزارش داد، دانشمندان همچنان در حال تلاش برای فهم چگونگی کار این انبساط هستند.
سال گذشته، با استفاده از تلسکوپ هابل، ستاره‌شناسان گزارش کردند که این انبساط، سریع‌تر از چیزی است که انتظار می‌رفت، ۷۳ کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک به طور دقیق. یک مگاپارسک ۳.۳ میلیون سال نوری است، بنابراین این اندازه‌گیری به این معناست که برای هر فاصله‌ی ۳.۳ میلیون سال نوری از زمین، کهکشانی با ۷۳ کیلومتر بر ثانیه به نظر تندتر دور می‌شود.
چند ماه بعد، همان محققان دریافتند که نواحی دورتر جهان با سرعت کمتری، ۶۷ کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک منبسط می‌شود. این اختلافات نشان می‌دهد که شاید چیزی مانند انرژی تاریک یا ماده تاریک، به روشی که هنوز شناخته نشده، بر انبساط جهان تاثیر می‌گذارد.

منبع: space

 دسته‌ها:
avatar
  Subscribe  
Notify of

رصد و اکتشافات فضایی

ماه‌گرفتگی چیست
ماه‌گرفتگی چیست و ماه‌گرفتگی بعدی چه زمانی اتفاق می‌افتد؟
60
کشف ماده ژله‌ای در ماه
کشف ماده ژله‌ای توسط کاوشگر چینی در قسمت پنهان ماه
180
گذر کاوشگر خورشیدی پارکر
سومین گذر کاوشگر خورشیدی پارکر از نزدیکی خورشید
96
بارش شهابی برساووشی
چرا بارش شهابی برساووشی سالی یک‌بار اتفاق می‌افتد؟
66
سیاره پرجرم
دومین سیاره پرجرم در مدار ستاره‌ی همسایه‌مان پیدا شد
96